Welkom

 

Ergens ben ik niet blij dat je hier bent beland, want dat betekent waarschijnlijk dat we in hetzelfde schuitje zitten. Dromen van een eigen kind die maar niet uitkomen. Een nachtmerrie die je niemand toewenst. 

Ik schets hier even mijn afgelegd traject:

 

In augustus 2017 startte ik met zelfinseminatie met een gekende donor. Ik bezocht ook een fertiliteitscentrum, maar daar werd de wachttijd wel wat langer als ik een gekende donor wilde gebruiken. Ik wilde liever geen anonieme donor, omdat ik het belangrijk vond om het  kind later toch de mogelijkheid te kunnen geven om te weten waar hij/zij vandaan kwam.

 

Ik was zo onvoorbereid op de mentale last die er vanaf nu op mijn schouders zou rusten en alle pijn die ik te verwerken zou krijgen. Ik ben nogal een perfectionist dus volgde er algauw een uitgebreid onderzoek (alles in orde, oef!), foliumzuurtabletten, de duurste ovulatietesten, letten op gezond eten, niet drinken en natuurlijk hoop, bergen hoop. Diezelfde hoop zag ik poging per poging beetje voor beetje afbrokkelen.

 

Enkele maanden in dit proces strandde mijn relatie en staakte ik voor een tijd ook mijn pogingen om zwanger te worden. In augustus 2018, ondertussen in een nieuwe relatie, startte ik opnieuw met dezelfde donor en zelfinseminatie. Nu vraag je je misschien af hoe dat verliep? Wel, dat was redelijk onwennig in het begin. De donor kwam bij mij thuis, deed zijn bijdrage in een steriel potje in de badkamer en vertrok dan zodanig dat ik de zelfinseminatie zo snel mogelijk kon uitvoeren. In juni 2019 toch nog eens langs de gyn om te controleren of alles in orde was, weer geen problemen te vinden. Ze zei me dat het waarschijnlijk aan de timing lag en dat ik de ovulatietesten beter achterwege laat omdat ze onbetrouwbaar zijn. Zo gezegd zo gedaan...Vanaf dan gebruikte ik een app ipv de testen. Wederom zonder resultaat. Ik was met zo'n groot ongeduld aan dit traject begonnen (want als ik iets wil, wil ik het liefst ook NU).  Misschien is het maar best dat je niet op voorhand weet wat je nog allemaal te wachten staat. Je zou voor minder je hoop verliezen.

‚Äč

Ondertussen liep het ook moeilijker om met de donor op het moment van de (vermoedelijke) eisprong af te spreken en besloot ik om het over een andere boeg te gooien en het via een fertiliteitscentrum te proberen. Daar heb ik tot op heden 3 IUI's gedaan, ditmaal met een anonieme donor en vergezeld van wat medicatie. De laatste poging leverde mijn allereerste positieve zwangerschapstest op, maar met een hcg van 28, wat dus al snel mis liep. Dat was voor mij de grootste crash tot nu toe. 

 

 Toen ik wachtte op mijn volgende maandstonden, stond de coronacrisis voor de deur om roet in het eten te gooien.