Tien!

Gepubliceerd op 22 oktober 2020 om 17:32

Gisteren had ik mijn allereerste pick up. Toegegeven, het was geen pretje, maar dat had ik ook niet verwacht. Ik kan het het best omschrijven als een inwendige tattoo, maar hé, alles voor de goede zaak. En voor je plezier doe je het natuurlijk niet.

Zoveel zaken verliepen anders dan ik had verwacht. Ik kwam uiteraard ruim op tijd aan in het ziekenhuis en ging naar balie 14 om me aan te melden voor het dagziekenhuis. Die bleek gesloten. Blijkbaar maakte het plots niet uit en kon ik me bij eender welke balie inschrijven. Ik kreeg klevers en het nummer van de route die ik moest volgen. Mijn mama was erbij, want ik mocht na de pick up niet zelf rijden.  We kwamen in een zaaltje en ik werd vrij snel opgehaald door een medewerker van het ziekenhuis. Mijn mama mocht niet mee, dus liet ik haar naar huis vertrekken en zou ik haar bellen als alles voorbij was. Dit had ik niet verwacht, op mijn papier stond dat er niemand mee in de kamer van de pick up mocht, maar over wachtkamers werd er niks gezegd. Ik kwam terecht in een nieuwe wachtzaal. Bij het binnengaan moest ik de stickers afgeven en weer plaatsnemen tot mijn naam afgeroepen werd. Het wachten leek eindeloos lang te duren wat mij dus ruim de tijd gaf om te piekeren over de werking van de Pregnyl, die ik exact 36 uur voor de pick up moest zetten. Na een half uur werd mijn naam afgeroepen door een verpleegster die erg gehaast was. Ze gaf me een zak voor mijn spullen, zo'n typisch ziekenhuiskleedje, twee pillen en een beker water en een zetpil (TMI? ;p). Wederom was ik hier niet op voorbereid. Ze zei me dat ik me zo snel mogelijk moest omkleden en vroeg me om de stickers. Die had de verpleging in de wachtzaal nog dus sprintte ze naar daar om ze te op te vragen. "Ik weet niet of je het al hebt gemerkt, maar het gaat er een beetje hectisch aan toen deze ochtend.", zei ze. "No shit, Sherlock...", dacht ik. Vervolgens liet ze me alleen en deed ik wat er van me gevraagd werd. Dan mocht ik plaatsnemen op het ziekenhuisbed en informeerde ik naar de sedatie, waarvoor ik de vragenlijst de dag ervoor online had ingevuld. Ze wist van niks en riep naar een collega of er aan haar iets was doorgegeven. Dat was dus niet het geval. Ze vertelde nogal betweterig dat ik dat mijn gyn had moeten bespreken. Wel mevrouw, als er op de papieren staat: Wenst u sedatie -> vul dan de online vragenlijst in, zijn de papieren misschien niet duidelijk genoeg. Op dat punt stond het huilen me nader dan het lachen. Ik had geen zin in discussie en legde me er algauw bij neer dat een plaatselijke verdoving vandaag zou moeten volstaan. Ik had hier op voorhand lang over getwijfeld en was ergens blij dat het lot (of eigenlijk de administratie) in mijn plaats had beslist. Met bed en al werd ik naar fertiliteit gerold en was blij daar enkele bekende gezichten te zien. Iedereen was heel vriendelijk en rustig, een welgekomen afwisseling.  Aangekomen in de pick up kamer naast het labo, vroeg de arts in opleiding me om nog een keer naar het toilet te gaan, zodat mijn blaas zeker leeg zou zijn. Wie al in ziekenhuismode heeft rondgelopen, weet dat dan iedereen je blote kont dus kan zien, ver van ideaal dus. Vervolgens probeerde een stagiaire een infuus te prikken. Toen dat niet meteen lukte, nam de arts in opleiding het gelukkig over. Alsnog was er een klein bloedbad, maar goddank kan ik goed tegen prikken en grapten we over klaar zijn voor Halloween en dat was dat. Ik werd helemaal ingepakt en dan kwam de gyn aan en bevestigde de pick up naald op het toestel voor een inwendige echo. Ik zei dat het eruit zag als een marteltuig, maar ze stelde me gerust dat dat zeker niet de bedoeling was. Ik kreeg vier spuiten down under om me te verdoven en dan was het zover. Op het scherm kon ik mee volgen hoe de follikels één voor één werden leeg gezogen. De proefbuizen werden meteen doorgegeven aan het labo ernaast en zij riepen telkens hoeveel eicellen ze al hadden. In totaal werden er 13 follikels aangeprikt, waarvan 11 een eicel bevatten. Vanmiddag kreeg ik het verlossende telefoontje van de embryologe met de melding dat er 10 eicellen bevrucht zijn geraakt. Dat is zoveel meer dan ik had durven hopen. Ze zei me dat het een heel mooi aantal was, want dat er bij IVF gemiddeld 60% van de geoogste eicellen bevrucht raken. Ik schrijf dit bericht dus even in een roes van euforie, een roes die ik gisteren niet kreeg. Achteraf ben ik er blij om en moest ik nog een pick up nodig hebben, mogen ze hun sedatie houden.


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Stynen
een maand geleden

Top Yoshi een mooi aantal en mijn vingers zijn "crossed". Nu op naar heel goed nieuws ♥️zo vergeet je de ziekenhuis perikelen. 🍀🍀🍀🍀 Leuk om te kunnen volgen ♥️