Ode aan mijn collega's

Gepubliceerd op 20 oktober 2020 om 20:00

Vandaag stond ik perplex toen een vriendin me vertelde dat nu ze na een pijnlijke operatie en revalidatie, koeltjes werd ontvangen op het werk. Haar collega’s toonden niks begrip voor de pijn die ze nu nog heeft en maakten haar duidelijk dat ze het niet apprecieerden dat ze de operatie niet tijdens een vakantie liet uitvoeren. Terwijl ze best nog afziet, wordt ze niet geholpen, kan ze op niemand op het werk terugvallen. 

 

Ik daarentegen, mag mijn twee pollekes kussen.

 

Mijn collega’s zijn de beste, echt de allerbeste. 

 

En ze beseffen waarschijnlijk nog niet half wat ze voor me betekenen en hoeveel stress ze van me wegnemen.

Toen ik aan dit traject begon, waren er maar enkele collega’s op de hoogte. Steeds vaker moest ik op onmogelijke tijdstippen vertrekken of kwam ik te laat aan. Nooit heeft iemand me veroordeeld en er werden geen ongemakkelijke vragen gesteld, een teken van respect voor mijn privacy. Ze weten hoeveel ik van mijn job hou en dat ik geen werkuren zou skippen als het anders kon. Wanneer mensen je zo waarderen, wordt het steeds makkelijker om hen de waarheid toe te vertrouwen. Stelselmatig weten meer en meer collega’s wat er gaande is en hun steun is als een warm dekentje.

Zonder klagen nemen ze mijn bewakingen over en met het grootste plezier vangen ze mijn leerlingen op. Daar bovenop sussen ze het schuldgevoel dat ik heb omdat ik weet dat ik hen met meer werk opzadel. Sterker nog, ze vinden het vanzelfsprekend. Hun medeleven is hartverwarmend en mijn telefoon staat niet stil. Ik word overladen met de liefste berichtjes en iedereen duimt mee. En of het nu voor snelle updates is in de wandelgangen, telefoongesprekken tijdens de autorit naar huis of een lange babbel, een luisterend oor vind ik altijd. Regelmatig word ik verrast met kaartjes en cadeautjes op mijn bureau. Collega’s die bijna op pensioen gaan, dragen stoelen in mijn plaats zodat ik maar niets zou heffen. Zij die hetzelfde hebben meegemaakt, delen eerlijk en zonder schaamte hun ervaringen. En zo kan ik talloze voorbeelden geven. Als de rollen omgekeerd waren, weet dan ik voor jullie hetzelfde zou doen. Nu rest me enkel nog te zeggen: 

Allerliefste collega's, ik ben jullie buitengewoon dankbaar voor jullie oneindige begrip en geduld. 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Stynen Hilde
een maand geleden

Lieve Yoshi,
Een klein gebaar moet kunnen voor elkaar. Je bent een sterke mama in wording en je bent al jaartjes de mama van je klas. De mama voor vele kinderen op school en voor je buitenschoolse groep. Poezen mama op school en thuis. Ik duim voor jou met hart en hoop dat je binnenkort komt binnenwaaien en met een echo mag zwaaien β™₯οΈπŸ€πŸ€πŸ€πŸ€πŸ€ mijn wens voor een sterk doe-het-sterk mens. Liefs Hilde