Het Rad van Fertiliteit

Gepubliceerd op 8 september 2020 om 20:33

't Is weer voorbij die mooie zomer

Nuja, hij had heel wat mooier geweest als mijn test in juli positief was geweest. In augustus heb ik dus mijn gesprekken gehad om in september met ivf te starten. En terwijl al mijn collega’s voornamelijk bezig zijn met de start van het nieuwe schooljaar, blijft bij mij vooral die onmogelijke vragenlijst door mijn hoofd spoken. Ze zijn er nog niet en nu al moet er beslist worden over mogelijke embryo’s. Wat gebeurt ermee na vijf jaar? Mogen ze vernietigd worden, gedoneerd aan de wetenschap of gedoneerd aan iemand met nog minder geluk in dit Rad van fertiliteit? En wat als ik sterf? Serieus, als iemand mij nog één keer durft zeggen dat ik er niet zo mee bezig moet zijn en dat waarschijnlijk de oplossing voor alles zal zijn, ik bliksem u neer met mijn ogen en geef u mentaal de middelvinger.

Hoe langer dit spel duurt,  hoe minder mijn leven nog van mij voelt. Ik voel me een buitenstaander, en hoe hard ik ook probeer, ik heb voornamelijk het gevoel dat ik word geleefd. Ik zie een schim van mezelf die gaat werken en ik kan best nog genieten van afspreken met vrienden, maar die constante overlevingsmodus creëert een kloof tussen de echte ik en de ik voor de buitenwereld.

Elke maand was daar weer die periode van rouw, het telkens afscheid moeten nemen van de hoop die ik koesterde. En dan weer nieuwe verzamelen, het lijkt onmogelijk en toch slaag ik er telkens maar weer in. Al is dat dan vooral omdat ik niets anders heb.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.