Het is (weer) gebeurd!

Gepubliceerd op 17 juni 2020 om 21:41

Zondag was het zover, mijn derde IUI. Het speculum inbrengen deed deze keer behoorlijk pijn, maar mijn gyn heeft echt haar best gedaan om de pijn zo snel mogelijk te verlichten. In tegenstelling tot de vorige keren deed het inspuiten zelf, me deze keer niet verkrampen.  Vlak na de inseminatie had ik weer wat bloedverlies (mijn baarmoederwand bloedt heel snel, sorry als dat TMI is :)) en de dagen erna ervoer ik regelmatig buikpijn. Ook heb ik voor het eerst bijwerkingen van de Pregnyl ondervonden, ik had vaak hoofdpijn en vapeurs. 

Nu ik mijn eerste berichten terug lees, merk ik dat ik behoorlijk down was toen ik ze schreef. Ik wil zeker niet verstoppen dat dat ook is hoe ik me meestal voel, maar gelukkig zijn er ook hoopmomentjes. Ze steken de laatste dagen soms de kop op. Soms probeer ik ze te onderdrukken, om mentaal voorbereid te zijn op slecht nieuws zodat het minder pijn zou doen (yeah right, want zo werkt het wel...). Andere momenten laat ik ze er zijn en fantaseer ik over hoe het zou zijn, dat zwanger zijn. Waarschijnlijk heb ik er momenteel een veel te romantisch beeld van en ga ik dat, moest het op een dag lukken, wat moeten bijschaven. Maar hé, er kan niemand me verwijten dat ik niet flexibel ben. Ik neem mezelf ook voor dat ik niet mag klagen tijdens mijn zwangerschap. Als je zo hard voor iets gewerkt hebt en er met elke vezel van je lichaam naar hebt verlangd, hoor je ervan te genieten. Op 29 juni mag ik weer bloed laten prikken en om 15u bellen voor het resultaat, hoewel de vriendelijke vroedvrouw me vaak met een knipoog zegt "Als je het echt niet meer volhoudt om te wachten, kan je om 14u45 al proberen." en ja dat is maar 15 minuten verschil, maar in wachtminuten duren die, zoals jullie waarschijnlijk wel weten, 100 keer zo lang.  Dus waarschijnlijk zet ik het telefoonnummer klaar op 14u44 om bij het verspringen van de minuut op het groene telefoontje te drukken. Die les geduld, heb ik precies nog niet helemaal onder de knie.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Wendy Janssens
6 maanden geleden

Mooi verwoord. Zoveel emoties dat je al die tijd moet dragen.. Ik wens dat je snel een mama mét kindje mag worden.. dikke knuffel, Wendy