De piekerkoningin

Gepubliceerd op 10 juni 2020 om 21:22

Dinsdag had ik eindelijk mijn eerste follikelmeting sinds de coronamaatregelen. Eentje aan de linkerkant, van 13mm. Vrijdag moet ik terugkomen. Ik merk dat er weer heel wat angsten de kop op steken sinds het ziekenhuisbezoek . "Is mijn follikel nu niet kleiner dan vorige keer op dezelfde dag van de vorige cyclus? Zou de Clomid zijn werk wel gedaan hebben deze keer? Wat als ik een hogere dosis nodig heb en ik weer een cyclus ga moeten overslagen? Gaan de vriendinnen die ook proberen om zwanger te worden, er voor mij in slagen? Wat als het nooit lukt? "

Op mijn iPhone had ik mijn vragenlijstje, dat helemaal beantwoord werd. Zoals elke keer was ik voorbereid op de praktische zaken, maar  minder op de gevoelens die zouden volgen. De angsten, de (valse) hoop, de pijn, het verdriet, de leegte. Telkens meer zie ik er als een berg tegenop. Het volledig onderschatten, doe ik ondertussen niet meer, want ik wéét dat ik elke keer opnieuw overspoeld word door die zee van emoties.  Alleen, tussen het weten en ermee kunnen omgaan, zit nog een wereld van verschil.

Ik merk ook dat ik steeds meer nadenk over hoeveel IUI's ik nog wil doen voor ik overstap naar IVF, mijn gyn raadde aan om er 4 te proberen. Dan zit ik nu dus op de helft.

Al dat piekeren werkt serieus op mijn humeur en ik kan het niet verdragen. Ik wil erin blijven geloven want dan, als ik de law of attraction mag geloven, trek ik alleen maar goede dingen aan.  Momenteel lukt het me meestal niet, maar het kan toch je eigen schuld zijn dat je geen kind kan krijgen? Zeker als er niets is dat je liever wil dan dat. Dat is te wreed voor woorden en dat weiger ik te geloven.

Dit is maar een greep van me bezighoudt, dus vergeef me als ik met mijn gedachten soms afdwalen wanneer je een gesprek met me aanknoopt. Het grootste deel van mijn tijd breng ik door op mijn troon, met zware kroon op mijn hoofd, als koningin van Piekerland.

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.